...στο μετρό

Ομόνοια
Άγνωστος Β :

-Τελικά ο Κορυδαλλός είναι καλύτερος!
Άγνωστος Α :

-Η καλύτερη απ' όλες.

Άγνωστος Β :

-Το φαγητό ήταν καλό;
Άγνωστος Α :

-Καλό ήταν (αδιάφορα).
Άγνωστος Β :

-Πόσα γεύματα είχε;
Άγνωστος Α :

-2! Ένα στις 12 και ένα στις 4 (;), αλλά των 12 δεν το προλάβαινα γιατί δούλευα!
Και τις Κυριακές είχε μόνο ένα γεύμα, στις 12!
Άγνωστος Β :

-Γιατί (με έκπληξη);
Άγνωστος Α :

-Για να ξεκουράζονται οι μάγειρες!
-Ξέρεις ποιος ήταν μάγειρας; Ο ...τάδε.
Άγνωστος Β :

- Έλα ρε! Καλά πότε μπήκε μέσα;
Άγνωστος Α :

-Λίγο μετά από εμένα......
........................................!

Σύνταγμα:
Άγνωστος Α :

-...είναι απίστευτο παιδί, σου λέω. ...και πολύ έξυπνη για την ηλικία της. Όποτε με βλέπει τρέχει να με αγκαλιάσει και να μου φέρει τις παντόφλες... Μάλλον για να μην φύγω.
Τώρα θέλουμε να της φτιάξουμε ένα δωμάτιο δικό της.
...

Άγνωστος Β :

- Άκου... Το δωμάτιο της μικρής θα στο βάψω εγώ.
Όπως το θέλει, με χρώματα, σχέδια, τεχνοτροπίες!

Άγιος Ιωάννης:
Απευθυνόμενος στη Μάγια
Άγνωστος Α :

-Συγνώμη να δω λίγο τα ζώδια!
Μαγιά:

-Είναι της προηγούμενης εβδομάδας!
Άγνωστος Α :

-Δεν πειράζει!
Βρίσκει την σωστή σελίδα και αρχίζει να διαβάζει μεγαλόφωνα τον Υδροχόο, επιδοκιμάζοντας ότι διάβαζε.
Άγνωστος Α :

-Τα πιστεύω. Νομίζω ότι αυτοί μωρέ πως τους λένε οι...
Μάγια :

-...οι αστρολόγοι
Άγνωστος Α :

-...ναι οι αστρολόγοι, ρωτάνε, ας πούμε, όσους είναι Υδροχόοι και μετά λένε πως οι Υδροχόοι είναι ονειροπόλοι!
Εγώ είμαι ονειροπόλος! Είμαι Υδροχόος!

Στάση Δάφνη

Οι δύο άγνωστοι αποβιβάζονται.
Άγνωστος Β :

-Γεια σας.
Άγνωστος Α :

-Γεια σας.

Μάγια :

-Γεια σας.

-Τι κρίμα. Λέει η κυρία που κάθεται δίπλα μου!
Δεν είναι ούτε 25 χρόνων...
Φαίνονται τόσο καλά παιδιά αλλά παρασύρονται...
Άκουσες τι είπε ο ένας;
"είμαι ονειροπόλος!"
Κρίμα!

Αγ. Δημήτριος.

Τερματικός σταθμός.

.................................................................................................

φωτό

Φιλαράκια...

Τι γίνεται όταν οι ίδιοι άνθρωποι που εμπιστευόσουν, που κατέφευγες σε αυτούς για να ότι σου συνέβαινε, δραματικό ή αστείο, γραφικό ή σοβαρό, που μοιραζόσουν σκέψεις, επιθυμίες, όνειρα...
...δεν σε καταλαβαίνουν;
Και όχι γιατί έπαψαν να καταλαβαίνουν...

Αλλά γιατί, αντιλαμβάνονται την κατάσταση από άλλη οπτική γωνία, έχουν άλλη προσέγγιση, άλλη φιλοσοφία, άλλη στάση ζωής...
την ίδια ακριβώς που είχες και εσύ χρόνια πριν και δημιουργούσε μεταξύ σας ένα αρμονικό κλίμα επικοινωνίας.

Γιατί γνωρίζεστε από παλιά, τόσο παλιά που δεν θες να το θυμάσαι!

Στο μεταξύ εσύ αλλάζεις, παραμορφώνεσαι, μεταμορφώνεσαι, διαμορφώνεσαι...

Και η ζωή των άλλων αλλάζει,
αλλά δεν αναζητούν, δεν σκαλίζουν, δεν αμφισβητούν, δεν προσποιούνται καν ότι το κάνουν...

Και όχι γιατί είναι απλοϊκοί ή φευγάτοι, απλώς
... είναι στην ίδια θέση που τις άφησες!

Δεν είναι βολεμένοι...
Είναι η θέση που τους εκφράζει...

Και από τη θέση αυτή, πλέον, κρατάς αποστάσεις, είσαι τυπική, αποφεύγεις την αντιπαράθεση...

Η επικοινωνία είναι πλέον δύσκολη, όχι ανύπαρκτη αλλά δύσκολη...
Αμήχανη με στιγμές που θυμίζουν παλιές καλές εποχές...
Και την ανάγκη να βρεθούν καινούρια σημεία επαφής...

Αλλά ξέρεις ότι ποτέ δεν θα είναι το ίδιο...

....................................................................................................

"...και το χρόνου διπλή!"

"Άντε και του χρόνου διπλή!"

Διπλή;

Καλά άκουσα;
Δηλαδή 98 κιλά;

Τι σόι ευχή είναι αυτή;
Δηλαδή σου εύχονται ευγενικά:
"Άντε και του χρόνου, χοντρή!"

Και όλη αυτή η προσπάθεια, οι τέσσερεις φορές την εβδομάδα στο gym, η διατροφή, τα ανάλατα φαγητά δεν χαίρουν καμίας εκτίμησης;

Και αν του χρόνου εμφανιστώ,
κατ΄ευχήν,
98 κιλά, θα μου ευχηθούν "και του χρόνου υπέρδιπλη";

Γεγονός είναι πως η ευχή απαιτεί, του χρόνου να εμφανιστώ, με κάτι επιπλέον.
Μόνη μου δεν αρκώ! Είμαι ελλιπής! Χρειάζεται να συνοδεύομαι, απαραιτήτως, από όγκο το λιγότερο ίσο με το δικό μου, για να έχει απόδοση η ευχή!

Όπως, όμως, όλοι ξέρουμε η ευχή έχει μεταφορική σημασία και δεν αναφέρεται σε έξτρα ποσότητα λίπους αλλά σε έξτρα άτομο (κατά προτίμηση του άλλου φύλου), μέρος των υποχρεώσεων του οποίου, είναι να σε συνοδεύει, σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και όχι μόνο, για να λάβεις την επόμενη ευχή που έχει πάντα σχέση με τον συνοδό σου!

"...πότε με το καλό;"

Ώστε να επιδοθείς σε καινούριο αγώνα δρόμου και μέχρι την επόμενη εορταστική σεζόν να έχεις εξασφαλίσει διαμαντένιο δαχτυλίδι και βέρα στο αριστερό (με σκοπό να μεταφερθεί λίαν συντόμως στο δεξί!) για να λάβεις
την επόμενη εντολή,
διατυπωμένη
ως ευχή!


Συμπέρασμα : όλο το χρόνο οφείλουμε να προσπαθούμε, να υλοποιήσουμε τις "καλοπροαίρετες" ευχές, των "καλοπροαίρετων" γνωστών, φίλων και συγγενών!

Αν όμως, μεταφράσεις, μικρή κι αθώα, όπως είσαι, κυριολεκτικά την ευχή
"...και του χρόνου διπλή!"
και του χρόνου εμφανιστείς διπλάσια σε όγκο, όχι μόνο δεν θα σου ευχηθούν αλλά θα σου την πουν:


"Αν δεν μείνεις μισή δεν θα καταλήξεις ποτέ διπλή!"

...........................................................................................

ΝΟ ΡΑRKIN

Μέχρι στιγμής έχω αναφερθεί στους πολύτεκνους γείτονες και την "τι μου κάνεις μάνα μου!" νοικάρισσα του ισογείου.
Σήμερα θα αναφερθώ και στην σχέση των αυτοχθόνων κατοίκων των Ν.Π. με το πάρκιν, όχι το ιδιωτικό αλλά το δημόσιο, το πάρκιν κατά μήκους του πεζοδρομίου!

Όταν λοιπόν μετακόμισα, είχα μεταξύ άλλων να μεταφέρω κούτες με τα υπάρχοντα μου και όχι μόνο!

Εκείνο το μεσημέρι, όλες οι θέσεις, στο δρόμο, ήταν πιασμένες. Και εγώ έπρεπε να μεταφέρω τρεις τεράστιες βαλίτσες με την ενδυμασία μου. Κάποια στιγμή, πολύ κοντά στο σπίτι μου, παρατηρώ ένα "ζεμπίλι" (το καλάθι που χρησιμοποιούν στις οικοδομές), "παρκαρισμένο" εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται αυτοκίνητο, μηχανάκι ή τίποτα.
Να σημειωθεί ότι καμία οικοδομική δραστηριότητα δεν γινόταν.
Συνήθως, βάζουν καρέκλες, άδειους τενεκέδες του λαδιού, αυτοσχέδια τσιμεντένια αντικείμενα, μηχανάκια σε θέσεις που θα πάρκαρε και Ηammer!, φαντασία να έχεις!

Σκέφτομαι, λοιπόν, πως το "ζεμπίλι" δεν θα το πάρει "προσωπικά" αν το μετέφερα στο πεζοδρόμιο προσωρινά!
Το πήρε, όμως, προσωπικά, η γειτόνισσα που έχει οικειοποιηθεί το χώρο στάθμευσης, η οποία κατέφθασε, ενώ μετέφερα την δεύτερη, τεραστίων διαστάσεων βαλίτσα.

Αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα βάρη που μεταφέρω, απαιτεί αυστηρά να μετακινήσω το αυτοκίνητο. Μετά από τον καθιερωμένο διαπληκτισμό, μου πετάει το κορυφαίο:
"-Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να πάρεις το αυτοκίνητο"!
Ποιοι άραγε; Αναρωτιέμαι!

Φυσικά πεισμώνω και αποφασίζω να πάω σε αστυνομία, στο δικηγόρο μου, να βγάλω φιρμάνι στη γειτονιά ότι με απείλησε, ότι είναι επικίνδυνη, ότι πρόκειται για serial killer και άλλα τέτοια άρρωστα!

Τελικά επικράτησε η εικόνα του αυτοκινήτου μου με σχισμένα λάστιχα, γρατζουνισμένο, χτυπημένο, βαμμένο με spray στην καλύτερη περίπτωση, με λαδομπογιά στην χειρότερη και ηττημένη το μετακινώ σε ασφαλή θέση!

Ένα χρόνο αργότερα, σεε άλλη γειτονιά και συγκεκριμένα, έξω από το σχολείο που εργάζομαι, ζω πάλι το ίδιο σκηνικό.

Γριά: (να σημειωθεί μου την είχε στημένη)

-Καλά, δεν ξέρεις ότι δεν αφήνουν το αυτοκίνητο έξω από την πόρτα του άλλου;

Μaya: (να σημειωθεί ότι τα πεζοδρόμια σε αυτό το δρόμο, είναι το λιγότερο τρία μέτρα)

-Όχι!

Γριά:

-Δεν ξέρεις ότι έχουμε μαστόρους στο σπίτι;

Μaya: (να σημειωθεί ότι κανένα είδος εργασίας δεν γινόταν στο σπίτι!)

-Όχι!

Μπαμπόγρια :

- Καλά δεν ξέρεις ότι δεν αφήνουν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο 24 ώρες έξω από πόρτα σπιτιού;

Μaya:

-Τι λέτε; Το πρωί πάρκαρα!

Παλιόγρια: (να σημειωθεί ότι υπάρχει ένα αυτοκίνητο ακριβώς ίδιο με το δικό μου, το οποίο πιθανόν έφυγε το πρωί και πάρκαρα εγώ στη θέση του)

-Ποιο πρωί; Από εχθές το έχεις!

Μaya (εκνευρισμένη):

-Και αύριο εδώ θα το βρείτε!

Παλιόγρια:

-Ναι, αλλά μπορεί να στο γδάρουν οι μάστοροι!

Μaya (θυμωμένη) :

-Θα φωνάξω την αστυνομία!

Παλιόγρια :

-Φώναξε όποιον θες!

Συμπέρασμα: Και ύστερα σου λένε, φταίει ο φονιάς!

..................................................................................

Τριήμερο!

Είναι Παρασκευή μεσημέρι. Ξαπλωμένη στη πολυθρόνα της αισθητικού έχω απολαύσει μασάζ σε πρόσωπο, λαιμό και ώμους και συνεχίζω με την μάσκα προσώπου!
Έχω χαλαρώσει τελείως μετά από μία απίστευτα κουραστική εβδομάδα και ... ο ενοχλητικός ήχος του κινητού με επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Ήταν μήνυμα από μία φίλη στην Σύρο, η οποία με καλούσε στο νησί για το ΣΚ.
Με ενημέρωνε πως ο καιρός ήταν εκπληκτικός και άλλοι φίλοι είχαν έρθει στο νησί.

"Δεν προλαβαίνω το απογευματινό πλοίο της Παρασκευής" σκέφτομαι και
ενώ ετοιμαζόμουν να απαντήσω αρνητικά τελειώνει η μπαταρία και κλείνει το κινητό μου.

Ευτυχώς!


Γιατί μου έδωσε τον χρόνο να σκεφτώ γιατί απέρριπτα, μία τόσο καλή πρόταση, τόσο γρήγορα.
Γιατί ήμουν πολύ κουρασμένη, γιατί το πλοίο έφευγε στις 7.30 το πρωί και διαρκούσε 4,5 ώρες, γιατί δεν έχω χρήματα, γιατί ποιος φτιάχνει βαλίτσα τώρα...
Τόσες δικαιολογίες για να αποφύγω ένα χαλαρό ΣΚ με φίλους που κάθε φορά που συναντώ περνώ πολύ καλά!
Πόσο εύκολα,τελικά, μπαίνουμε στο τρυπάκι της καθημερινότητας, σε άχαρες και τυπικές συνήθως υποχρεώσεις, που μας εξαντλούν σωματικά και ψυχικά, ξοδεύουν τα αποθέματα ενέργειας μας, στο βαθμό που αναγνωρίζουμε την χαρά και την διασκέδαση ως θέματα που αφορούν άλλους και όχι εμάς.
Και όταν έρχεται η ώρα να απολαύσουμε προσωπικό χρόνο, αν αυτός δεν είναι προγραμματισμένος, γινόμαστε επιφυλακτικοί και προτιμούμε να αναβάλουμε την χαρά μας και να επιβάλλουμε ψυχαναγκαστικά τις συνήθειες, που έχουμε ορίσει ως απαραίτητες για να μην ξεφεύγουμε από το πρόγραμμα μας.
Απέρριπτα την πρόταση γιατί ήμουν ήδη κουρασμένη και δεν ήθελα να ρισκάρω να κουραστώ τόσο, ώστε να μην είμαι σε θέση να συνεχίσω το βαρύ πρόγραμμα που η ίδια είχα επιβάλλει, πρόγραμμα που δεν εξαιρούσε ούτε το ΣαββατοΚύριακο!

Τελικά με βαριά καρδιά και αρκετές εκλογικεύσεις, έφτιαξα την βαλίτσα μου, επικοινώνησα με τις φίλες μου και τους ανακοίνωσα πως
αν κατάφερνα να ξυπνήσω στις 5 το πρωί, για να είμαι στις στις 7.30 στο πλοίο, τότε θα πήγαινα.

Στις 1.30, εγώ δεν είχα κοιμηθεί, ακόμα.
Όχι δεν θα πήγαινα!
Η απόφαση ήταν οριστική! Αναιρώ την αφύπνιση και κοιμάμαι σαν πουλάκι!

Δεν ξέρω αν κατά την διάρκεια των επόμενων 4 ωρών, επικράτησαν υποσυνείδητες διεργασίες ή η ανάγκη μου να ξεφύγω από μια υπερτιμημένη καθημερινότητα , πάντως...
στις 5.30 τα ξημερώματα "ξυπνάω" μόνη μου, αφού είχα ακυρώσει την αφύπνιση, εντελώς ξεκούραστη και έτοιμη να ταξιδέψω!

Στις 12.30 έπινα καφέ με την παρέα μου στην Σύρο!
Περιττό να πω ότι πέρασα υπέροχα, δεν ξεκουράστηκα καθόλου αλλά επέστρεψα ανανεωμένη και με με πολύ καλή ενέργεια!

Υ.Σ. Πήρα και μία ημέρα άδεια και επέστρεψα την Δευτέρα το βράδυ.

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω!!

Η αδελφή μου λέει πως γεννήθηκα ...θυμωμένη!


Να είναι ορμονικό, να είναι αστρολογικό, να είναι "απλώς" ψυχολογικό;


Ίσως να είναι και κληρονομικό!
Από τη γιαγιά μου που έχει πεθάνει χρόνια τώρα θυμάμαι έντονα την εικόνα της, στο μπαλκόνι του παλιού σπιτιού να πιάνει ψιλή κουβεντούλα με έναν ... αόρατο συνομιλητή!
Ακολουθώντας τα γονίδια,
έχω μαλώσει, έχω βρίσει, τα έχω πει έξω από τα δόντια,
απευθυνόμενη στο ...σιωπηλό ακροατή μου!
Έχω θυμηθεί όποιον με έχει ενοχλήσει, με έχει πειράξει, με έχει αδικήσει!


Στην περίπτωση που έχω λόγο να θυμώνω...
αν δεν εκφράσω τον θυμό μου στην ώρα του, αυτός δειλιάζει, οπισθοχωρεί, διαπραγματεύεται, μοιράζει ευθύνες, οργανώνεται εναντίον μου!
Όταν επεξεργάζομαι τον θυμό, αυτός συρρικνώνεται σε μέγεθος, καταπιέζει την ένταση του και μεταμορφώνεται (όπως όλα τα ανέκφραστα συναισθήματα), σε θλίψη, η θλίψη σε κατάθλιψη και πάει λέγοντας!

Όταν τον εκφράζω ,
αντίθετα αισθάνομαι ενοχές γιατί δημιούργησα μία άβολη κατάσταση,
η οποία με φέρνει μπροστά στον φόβο
να αντιμετωπίσω το φόβο μου,
τον οποίο κατάφερνα επιμελώς να αποφεύγω για πολύ καιρό!
Φόβος να χαθεί η έθραυστη ισορροπία, φόβος να μην ξέρω πως να διεκδικήσω το δίκιο μου, φόβος να μην είμαι αρεστή και αποδεκτή, φόβος να χάσω τα ...κεκτημένα μου, φόβος να μείνω μόνη !

Ανήκω δυστυχώς κι εγώ στην κατηγορία των ατόμων που έχουμε εκπαιδευτεί με μεγάλη επιτυχία στην άρνηση του θυμού μας και στην αντικατάσταση του από επιφανειακή ηρεμία, δήθεν ανωτερότητα, παθητική επιθετικότητα και πολλά ...ψυχοσωματικά συμπτώματα!


Αυτά τα τελευταία είναι ένα τίμημα που έχω πληρώσει πολύ ακριβά!



Συμπέρασμα: Θυμώστε! Κάνει καλό στην υγεία!

Τι μπέρδεμα!!

Zητείται, επειγόντως ηλεκτρολόγο!

Μερικές φορές στη ζωή μας που τα πράγματα ανακατεύονται, μπερδεύονται, περιπλέκονται...

Μία σκέψη, ένα συναίσθημα, μία ανάγκη, μία επιθυμία, η καθημερινότητα τόσο αργά αλλά τόσο διακριτικά δημιουργούν ένα εσωτερικό κουβάρι που δεν το αντιλαμβάνεσαι όσο δημιουργείται και όταν φευγαλέα πλησιάζεις, καταλήγεις να αποφεύγεις τη σκέψη και απλώς την τοποθετείς στο κουτάκι "φυσιολογικά"!

Μαθαίνεις να ζεις μαζί του, δεν το κλωτσάς, δεν σκοντάφτεις πάνω του αλλά εξασκείσαι στους ελιγμούς, σηκώνεις το πόδι και περνάς , αλλάζεις πορεία ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις κύκλους, μαθαίνεις να ζεις μαζί του ακόμα κι αν πληγώνεται καθημερινά η αισθητική σου.

Ο καλύτερος ίσως τρόπος να αποκτήσεις συνειδητότητα της εσωτερικής αναστάτωσης είναι να αντιμετωπίσεις την καθημερινότητα σαν εσωτερικό καθρέπτη , να κοιτάξεις, πως πραγματικά ζεις, πως κινείσαι, πως συμπεριφέρεσαι, τι έχεις τοποθετήσει γύρω σου!


Στο δια ταύτα!
Ζω ανάμεσα σε καλώδια.
Μόντεμ, σταθερό τηλέφωνο, laptop, κι άλλο laptop, τηλεόραση, κι άλλη τηλεόραση, κεραίες τηλεόρασης, εκτυπωτής και πλέον home cinema! Ένας συρφετός από καλώδια.
Τα λημέρια τους είναι η τηλεόραση αλλά και το πάτωμα κυρίως μπροστά και λιγότερο πίσω από τον καναπέ του σαλονιού!
Σκορπισμένα μέσα σε όλο το σαλόνι συνδέονται μεταξύ τους, με συνδέσμους, με τις πρίζες, θυμίζουν κατσαρίδες, πολλαπλασιάζονται, επεκτείνονται...

Συμπέρασμα: τα καλώδια θα τα ξεμπερδέψει ο ηλεκτρολόγος!
Με εμένα τι θα γίνει;