ΝΟ ΡΑRKIN

Μέχρι στιγμής έχω αναφερθεί στους πολύτεκνους γείτονες και την "τι μου κάνεις μάνα μου!" νοικάρισσα του ισογείου.
Σήμερα θα αναφερθώ και στην σχέση των αυτοχθόνων κατοίκων των Ν.Π. με το πάρκιν, όχι το ιδιωτικό αλλά το δημόσιο, το πάρκιν κατά μήκους του πεζοδρομίου!

Όταν λοιπόν μετακόμισα, είχα μεταξύ άλλων να μεταφέρω κούτες με τα υπάρχοντα μου και όχι μόνο!

Εκείνο το μεσημέρι, όλες οι θέσεις, στο δρόμο, ήταν πιασμένες. Και εγώ έπρεπε να μεταφέρω τρεις τεράστιες βαλίτσες με την ενδυμασία μου. Κάποια στιγμή, πολύ κοντά στο σπίτι μου, παρατηρώ ένα "ζεμπίλι" (το καλάθι που χρησιμοποιούν στις οικοδομές), "παρκαρισμένο" εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται αυτοκίνητο, μηχανάκι ή τίποτα.
Να σημειωθεί ότι καμία οικοδομική δραστηριότητα δεν γινόταν.
Συνήθως, βάζουν καρέκλες, άδειους τενεκέδες του λαδιού, αυτοσχέδια τσιμεντένια αντικείμενα, μηχανάκια σε θέσεις που θα πάρκαρε και Ηammer!, φαντασία να έχεις!

Σκέφτομαι, λοιπόν, πως το "ζεμπίλι" δεν θα το πάρει "προσωπικά" αν το μετέφερα στο πεζοδρόμιο προσωρινά!
Το πήρε, όμως, προσωπικά, η γειτόνισσα που έχει οικειοποιηθεί το χώρο στάθμευσης, η οποία κατέφθασε, ενώ μετέφερα την δεύτερη, τεραστίων διαστάσεων βαλίτσα.

Αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα βάρη που μεταφέρω, απαιτεί αυστηρά να μετακινήσω το αυτοκίνητο. Μετά από τον καθιερωμένο διαπληκτισμό, μου πετάει το κορυφαίο:
"-Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να πάρεις το αυτοκίνητο"!
Ποιοι άραγε; Αναρωτιέμαι!

Φυσικά πεισμώνω και αποφασίζω να πάω σε αστυνομία, στο δικηγόρο μου, να βγάλω φιρμάνι στη γειτονιά ότι με απείλησε, ότι είναι επικίνδυνη, ότι πρόκειται για serial killer και άλλα τέτοια άρρωστα!

Τελικά επικράτησε η εικόνα του αυτοκινήτου μου με σχισμένα λάστιχα, γρατζουνισμένο, χτυπημένο, βαμμένο με spray στην καλύτερη περίπτωση, με λαδομπογιά στην χειρότερη και ηττημένη το μετακινώ σε ασφαλή θέση!

Ένα χρόνο αργότερα, σεε άλλη γειτονιά και συγκεκριμένα, έξω από το σχολείο που εργάζομαι, ζω πάλι το ίδιο σκηνικό.

Γριά: (να σημειωθεί μου την είχε στημένη)

-Καλά, δεν ξέρεις ότι δεν αφήνουν το αυτοκίνητο έξω από την πόρτα του άλλου;

Μaya: (να σημειωθεί ότι τα πεζοδρόμια σε αυτό το δρόμο, είναι το λιγότερο τρία μέτρα)

-Όχι!

Γριά:

-Δεν ξέρεις ότι έχουμε μαστόρους στο σπίτι;

Μaya: (να σημειωθεί ότι κανένα είδος εργασίας δεν γινόταν στο σπίτι!)

-Όχι!

Μπαμπόγρια :

- Καλά δεν ξέρεις ότι δεν αφήνουν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο 24 ώρες έξω από πόρτα σπιτιού;

Μaya:

-Τι λέτε; Το πρωί πάρκαρα!

Παλιόγρια: (να σημειωθεί ότι υπάρχει ένα αυτοκίνητο ακριβώς ίδιο με το δικό μου, το οποίο πιθανόν έφυγε το πρωί και πάρκαρα εγώ στη θέση του)

-Ποιο πρωί; Από εχθές το έχεις!

Μaya (εκνευρισμένη):

-Και αύριο εδώ θα το βρείτε!

Παλιόγρια:

-Ναι, αλλά μπορεί να στο γδάρουν οι μάστοροι!

Μaya (θυμωμένη) :

-Θα φωνάξω την αστυνομία!

Παλιόγρια :

-Φώναξε όποιον θες!

Συμπέρασμα: Και ύστερα σου λένε, φταίει ο φονιάς!

..................................................................................

Τριήμερο!

Είναι Παρασκευή μεσημέρι. Ξαπλωμένη στη πολυθρόνα της αισθητικού έχω απολαύσει μασάζ σε πρόσωπο, λαιμό και ώμους και συνεχίζω με την μάσκα προσώπου!
Έχω χαλαρώσει τελείως μετά από μία απίστευτα κουραστική εβδομάδα και ... ο ενοχλητικός ήχος του κινητού με επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Ήταν μήνυμα από μία φίλη στην Σύρο, η οποία με καλούσε στο νησί για το ΣΚ.
Με ενημέρωνε πως ο καιρός ήταν εκπληκτικός και άλλοι φίλοι είχαν έρθει στο νησί.

"Δεν προλαβαίνω το απογευματινό πλοίο της Παρασκευής" σκέφτομαι και
ενώ ετοιμαζόμουν να απαντήσω αρνητικά τελειώνει η μπαταρία και κλείνει το κινητό μου.

Ευτυχώς!


Γιατί μου έδωσε τον χρόνο να σκεφτώ γιατί απέρριπτα, μία τόσο καλή πρόταση, τόσο γρήγορα.
Γιατί ήμουν πολύ κουρασμένη, γιατί το πλοίο έφευγε στις 7.30 το πρωί και διαρκούσε 4,5 ώρες, γιατί δεν έχω χρήματα, γιατί ποιος φτιάχνει βαλίτσα τώρα...
Τόσες δικαιολογίες για να αποφύγω ένα χαλαρό ΣΚ με φίλους που κάθε φορά που συναντώ περνώ πολύ καλά!
Πόσο εύκολα,τελικά, μπαίνουμε στο τρυπάκι της καθημερινότητας, σε άχαρες και τυπικές συνήθως υποχρεώσεις, που μας εξαντλούν σωματικά και ψυχικά, ξοδεύουν τα αποθέματα ενέργειας μας, στο βαθμό που αναγνωρίζουμε την χαρά και την διασκέδαση ως θέματα που αφορούν άλλους και όχι εμάς.
Και όταν έρχεται η ώρα να απολαύσουμε προσωπικό χρόνο, αν αυτός δεν είναι προγραμματισμένος, γινόμαστε επιφυλακτικοί και προτιμούμε να αναβάλουμε την χαρά μας και να επιβάλλουμε ψυχαναγκαστικά τις συνήθειες, που έχουμε ορίσει ως απαραίτητες για να μην ξεφεύγουμε από το πρόγραμμα μας.
Απέρριπτα την πρόταση γιατί ήμουν ήδη κουρασμένη και δεν ήθελα να ρισκάρω να κουραστώ τόσο, ώστε να μην είμαι σε θέση να συνεχίσω το βαρύ πρόγραμμα που η ίδια είχα επιβάλλει, πρόγραμμα που δεν εξαιρούσε ούτε το ΣαββατοΚύριακο!

Τελικά με βαριά καρδιά και αρκετές εκλογικεύσεις, έφτιαξα την βαλίτσα μου, επικοινώνησα με τις φίλες μου και τους ανακοίνωσα πως
αν κατάφερνα να ξυπνήσω στις 5 το πρωί, για να είμαι στις στις 7.30 στο πλοίο, τότε θα πήγαινα.

Στις 1.30, εγώ δεν είχα κοιμηθεί, ακόμα.
Όχι δεν θα πήγαινα!
Η απόφαση ήταν οριστική! Αναιρώ την αφύπνιση και κοιμάμαι σαν πουλάκι!

Δεν ξέρω αν κατά την διάρκεια των επόμενων 4 ωρών, επικράτησαν υποσυνείδητες διεργασίες ή η ανάγκη μου να ξεφύγω από μια υπερτιμημένη καθημερινότητα , πάντως...
στις 5.30 τα ξημερώματα "ξυπνάω" μόνη μου, αφού είχα ακυρώσει την αφύπνιση, εντελώς ξεκούραστη και έτοιμη να ταξιδέψω!

Στις 12.30 έπινα καφέ με την παρέα μου στην Σύρο!
Περιττό να πω ότι πέρασα υπέροχα, δεν ξεκουράστηκα καθόλου αλλά επέστρεψα ανανεωμένη και με με πολύ καλή ενέργεια!

Υ.Σ. Πήρα και μία ημέρα άδεια και επέστρεψα την Δευτέρα το βράδυ.

Τα νεύρα μου, τα χάπια μου κι ένα ταξί να φύγω!!

Η αδελφή μου λέει πως γεννήθηκα ...θυμωμένη!


Να είναι ορμονικό, να είναι αστρολογικό, να είναι "απλώς" ψυχολογικό;


Ίσως να είναι και κληρονομικό!
Από τη γιαγιά μου που έχει πεθάνει χρόνια τώρα θυμάμαι έντονα την εικόνα της, στο μπαλκόνι του παλιού σπιτιού να πιάνει ψιλή κουβεντούλα με έναν ... αόρατο συνομιλητή!
Ακολουθώντας τα γονίδια,
έχω μαλώσει, έχω βρίσει, τα έχω πει έξω από τα δόντια,
απευθυνόμενη στο ...σιωπηλό ακροατή μου!
Έχω θυμηθεί όποιον με έχει ενοχλήσει, με έχει πειράξει, με έχει αδικήσει!


Στην περίπτωση που έχω λόγο να θυμώνω...
αν δεν εκφράσω τον θυμό μου στην ώρα του, αυτός δειλιάζει, οπισθοχωρεί, διαπραγματεύεται, μοιράζει ευθύνες, οργανώνεται εναντίον μου!
Όταν επεξεργάζομαι τον θυμό, αυτός συρρικνώνεται σε μέγεθος, καταπιέζει την ένταση του και μεταμορφώνεται (όπως όλα τα ανέκφραστα συναισθήματα), σε θλίψη, η θλίψη σε κατάθλιψη και πάει λέγοντας!

Όταν τον εκφράζω ,
αντίθετα αισθάνομαι ενοχές γιατί δημιούργησα μία άβολη κατάσταση,
η οποία με φέρνει μπροστά στον φόβο
να αντιμετωπίσω το φόβο μου,
τον οποίο κατάφερνα επιμελώς να αποφεύγω για πολύ καιρό!
Φόβος να χαθεί η έθραυστη ισορροπία, φόβος να μην ξέρω πως να διεκδικήσω το δίκιο μου, φόβος να μην είμαι αρεστή και αποδεκτή, φόβος να χάσω τα ...κεκτημένα μου, φόβος να μείνω μόνη !

Ανήκω δυστυχώς κι εγώ στην κατηγορία των ατόμων που έχουμε εκπαιδευτεί με μεγάλη επιτυχία στην άρνηση του θυμού μας και στην αντικατάσταση του από επιφανειακή ηρεμία, δήθεν ανωτερότητα, παθητική επιθετικότητα και πολλά ...ψυχοσωματικά συμπτώματα!


Αυτά τα τελευταία είναι ένα τίμημα που έχω πληρώσει πολύ ακριβά!



Συμπέρασμα: Θυμώστε! Κάνει καλό στην υγεία!

Τι μπέρδεμα!!

Zητείται, επειγόντως ηλεκτρολόγο!

Μερικές φορές στη ζωή μας που τα πράγματα ανακατεύονται, μπερδεύονται, περιπλέκονται...

Μία σκέψη, ένα συναίσθημα, μία ανάγκη, μία επιθυμία, η καθημερινότητα τόσο αργά αλλά τόσο διακριτικά δημιουργούν ένα εσωτερικό κουβάρι που δεν το αντιλαμβάνεσαι όσο δημιουργείται και όταν φευγαλέα πλησιάζεις, καταλήγεις να αποφεύγεις τη σκέψη και απλώς την τοποθετείς στο κουτάκι "φυσιολογικά"!

Μαθαίνεις να ζεις μαζί του, δεν το κλωτσάς, δεν σκοντάφτεις πάνω του αλλά εξασκείσαι στους ελιγμούς, σηκώνεις το πόδι και περνάς , αλλάζεις πορεία ακόμα κι αν χρειάζεται να κάνεις κύκλους, μαθαίνεις να ζεις μαζί του ακόμα κι αν πληγώνεται καθημερινά η αισθητική σου.

Ο καλύτερος ίσως τρόπος να αποκτήσεις συνειδητότητα της εσωτερικής αναστάτωσης είναι να αντιμετωπίσεις την καθημερινότητα σαν εσωτερικό καθρέπτη , να κοιτάξεις, πως πραγματικά ζεις, πως κινείσαι, πως συμπεριφέρεσαι, τι έχεις τοποθετήσει γύρω σου!


Στο δια ταύτα!
Ζω ανάμεσα σε καλώδια.
Μόντεμ, σταθερό τηλέφωνο, laptop, κι άλλο laptop, τηλεόραση, κι άλλη τηλεόραση, κεραίες τηλεόρασης, εκτυπωτής και πλέον home cinema! Ένας συρφετός από καλώδια.
Τα λημέρια τους είναι η τηλεόραση αλλά και το πάτωμα κυρίως μπροστά και λιγότερο πίσω από τον καναπέ του σαλονιού!
Σκορπισμένα μέσα σε όλο το σαλόνι συνδέονται μεταξύ τους, με συνδέσμους, με τις πρίζες, θυμίζουν κατσαρίδες, πολλαπλασιάζονται, επεκτείνονται...

Συμπέρασμα: τα καλώδια θα τα ξεμπερδέψει ο ηλεκτρολόγος!
Με εμένα τι θα γίνει;




- Μaya :
Καλησπέρα.
Ένα ραντεβού θα ήθελα να κλείσω για καθαρισμό ("δοντιών " ! Το σκέφτομαι αλλά δεν το λέω).

- Οδοντίατρος :
Θα πρέπει να σας ενημερώσω ότι ο καθαρισμός διαρκεί 2 ώρες!

- Μaya :
Μα καλά, 2 ώρες, Τι θα κάνετε 2 ώρες; (πως θα δικαιολογήσουν τα 100 ευρώ; Το σκέφτομαι αλλά δεν το λέω.)

- Οδοντίατρος :
Είναι ο ατμός, οι κρέμες, το μασάζ, θα μπείτε και στο μηχάνημα!


- Μaya :
(Πόσο έχουν εξελιχθεί οι καθαρισμοί δοντιών!
Η καινούρια οδοντίατρος είναι, τηλεφωνικά τουλάχιστον, αντάξια της φήμης της!
Μα καλά οι υπόλοιποι οδοντίατροι δεν ενημερώνονται;
Εμένα τόσο καιρό γιατί με ταλαιπωρούνε και με πονάνε;
Τα σκέφτομαι, όλα αυτά, αλλά δεν τα λέω!)

- Οδοντίατρος :
Στις 4.00 είναι καλά;

- Μaya
Πολύ καλά! Ευχαριστώ! Γεια σας!

Κλείνω το τηλέφωνο και κοιτώ αφηρημένα την κάρτα!

Είχα μόλις κλείσει ραντεβού για καθαρισμό "δοντιών" με την ...αισθητικό!




Aυστηρώς Ακατάλληλο για ανηλίκους


Επέστρεψε η κάτοικος του ισογείου!
Και όπως όλοι οι γείτονες μου έχει και αυτή τα κουσούρια της!
Σαν να μην πέρασε μια μέρα!
Ανανεώσαμε, την πρώτη " γνωριμία " μας!

"Ενώ βρίσκομαι στην κρεββατοκάμαρα και επιδεικνύω μία απίστευτη νοικοκυροσύνη (μη με πουν και ακαμάτρα!), ακούω αίφνης, όλους εκείνους τους γνωστούς ήχους, που παράγονται, όταν ένα ζευγάρι βρίσκεται σε ερωτικές περιπτύξεις. Το αξιοπερίεργο ήταν ότι το ζευγάρι αυτό ή βρισκόταν στο σαλόνι μου ή η κλειστή τηλεόραση μου, άγνωστο πως, βρέθηκε στο on, να προβάλλει, ταινίες sex, μέρα μεσημέρι! Χωρίς να αναλύσω τι ακούω και με το τρομακτικό συναίσθημα ότι κάποιος έχει εισβάλλει μέσα στο σπίτι μου, τρέχω στο σαλόνι. Κατέληξα, με το βλέμμα του ροφού στο μάτι γιατί και εξακολουθούσα να είμαι μόνη μου και η τηλεόραση παρέμεινε κλειστή. Παρόλα αυτά κάποιοι, έκαναν sex, μέσα στο σπίτι μου! Μπορεί να μην τους έβλεπα αλλά τους άκουγα!

Με την διάθεση του Σέρλοκ Χόλμς, ερεύνησα απ΄άκρη σε άκρη το μικρό τριάρι μου και αφού σιγουρεύτηκα ότι καμία ευθύνη δεν έφερα για την παραγωγή ήχων, έστρεψα τις έρευνες μου στους γείτονες. Εφόσον οι ιδιοκτήτες και ένοικοι του δευτέρου ορόφου απουσίαζαν και εγώ κατοικούσα στον πρώτο (μένω σε δυόροφο), όλες οι υποψίες έπεσαν στην καινούρια κάτοικο του ισογείου. Οι ήχοι συνεχίζονταν, εναλάσσονταν ανάλογα με το φύλο, δυνάμωναν και ελαττώνονταν (τι να σας πω, κολάστηκα, η γυναίκα!). Θυμήθηκα, όμως, πως είμαι "κυρία" και σταμάτησα να στήνω αυτί. Μετέφερα, λοιπόν, την νοικοκυροσύνη μου στο σαλόνι, έβαλα την ηλεκτρική σκούπα στο max και το ραδιόφωνο στη διαπασών. Πόση ώρα όμως να σκουπίζει κάποιος 30 τετραγωνικά; Η τελευταία λύση ήταν οι ωτασπίδες, η οποία απορρίφθηκε ως ηλίθια!

Αυτό συνεχίστηκε με τακτικότητα και συνέπεια, τις επόμενες εβδομάδες και ομολογώ πως ποτέ, δεν ενόχλησαν σε ώρες κοινής ησυχίας. Λειτούργησε, δε, με διάφορους τρόπους, ως διεγερτικό (κόλαση, γιατρέ μου!), ως ενόχληση (ε, αι σιχτίρ!) ακόμα και ως ξυπνυτήρι (αν κοιμάσαι ελαφρά), με κορυφαία στιγμή ένα πρωινό Σαββάτου, όταν συνειδητοποίησα ότι η μετάδοση εκτός από live ήταν και stereo! Οι απόηχοι της ερωτικής κορύφωσης, πολλαπλασιάζονταν στις σκάλες εισόδου του διόρωφου, ενημερώνοντας όλους τους ενοίκους, επακριβώς, για το τι εξελισσόταν πίσω από την κλειστή πόρτα του ισογείου.
Όταν συμμάζεψα το "ματάκια" που υπόβοσκε, σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα μου, οι σκέψεις μου εξελίχθηκαν σε πεζά ερωτήματα. Ήξερε το νεαρό ζευγάρι ότι είχε ακροατές; Μήπως την "έβρισκαν" στη σκέψη ότι υπήρχαν εν δυνάμει ματάκηδες (στην περίπτωση μας, αυτάκηδες!); Η συντηρητική ανατροφή μου ανασύρθηκε και απαίτησε την σιωπηλή απόλαυση της ηδονής! Εμείς, δηλαδή, που πήραμε όρκο σιωπής τι θεωρούμαστε πλέον, πουριτανοί ή βιτσιόζοι; Ύστερα πάλι βρέθηκα να κοιτώ την ρομαντική πλευρά μου. Σε κάθε καινούρια σχέση (σίγουρα ήταν καινούρια γιατί αν είχε σχέση όταν πρωτοήρθε, θα το άκουγα), οι ορμόνες είναι ασυγκράτητες (λες και μόνο όσοι ξεκινούν μια σχέση κάνουν sex!). Και τελικά έφτασα στο δια ταύτα! Έπρεπε να την ενημερώσω; Και τι να της έλεγα δηλαδή "έτσι φωνάζεις πάντα ή ο τύπος είναι κελεπούρι;" Μήπως να ηχογραφήσω πάσης φύσεως βογκητά και ξεφωνητά και να τα αφήσω διακριτικά στην εξώπορτα. Τελικά θα τους έφερνα σε δύσκολη θέση; Μήπως με έφερναν αυτοί σε δύσκολη θέση; Με αφορούσε τελικά;

Συμπεράσματα: επειδή όλες οι ώρες δεν είναι ίδιες και οι διαθέσεις εναλάσσονται από την ανάγκη για χαλαρότητα έως τον απόλυτο εκνευρισμό, το να ακούς ένα ζευγάρι, μέσα στο σπίτι σου να βογκάει, αυξομειώνοντας την ένταση, πιστέψτε με, δεν είναι το καλύτερο. Άρα με αφορά. Το να χτυπήσεις όμως την πόρτα ένος ξένου ανθρώπου, για να τον ενημερώσεις, ότι όταν βρίσκεται με τον ερωτικό του σύντροφο δεν είναι, πλέον, ιδιωτική στιγμή, όπως πιθανόν πιστεύει, αλλά δημόσια, πιστέψτε με, αυτό είναι χειρότερο! Γι αυτό και αποφεύγω να σκέφτομαι αυτή την εκδοχή. Κατελήξαμε, λοιπόν, σε γνώση δική μου και άγνοια δική της, να συζούμε οι δύο ενοικιάστριες και να μοιραζόμαστε προσωπικό χρόνο, όχι όμως και ποιοτικό.

Πάντως το γεγονός, απέδωσε διδακτικά και προστατευτικά. Διδακτικά γιατί μερικές φορές χρειάζεται να μάθουμε πως να διατηρούμε την προσωπική μας ζωή, αυστηρά προσωπική και κυρίως σε περιπτώσεις που τα οικοδομικά υλικά δεν το επιτρέπουν και προστατευτικά γιατί με προφύλαξε από την πιθανότητα να βρεθώ σε ανάλογη θέση ! Πρέπει να προνοηθεί κάποιου είδους εγγύηση για την ηχομόνωση των ενοικιαζόμενων κατοικιών ή τουλάχιστον να ενημερώνουν για την ποιότητα της! Διαφορετικά κινδυνεύουμε όλοι να γίνουμε βορά στα αδιάκριτα μάτια ή στην καλύτερη περίπτωση, αυτιά, των γειτόνων, των φίλων των γειτόνων (έχω φυσικά ενημερώσει άπαντες), των μικρών γειτονόπουλων που παίζουν έξω από το παραθύρι της, των ........................!