Κατά λάθος...



- Κατά λάθος άλλαξα το περιβάλλον του blog!

- Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται κατά λάθος!

- Σωστά! άρχισα να κοιτάω τα free templates για μέρες και συνέβη!

- Γιατί;

- Ήθελα μία αλλαγή!

- Στο blog;

- Ε; Και
στο ...blog !

Κάθε φορά που έχει ωριμάσει η ώρα μιας αλλαγής,
μεγάλης ή μικρής
ή προχωρούμε σε αυτήν με όποιον τρόπο
ή αντιστεκόμαστε!

Αν η ανάγκη για αλλαγή είναι υποβόσκουσα παρατηρώντας την συμπεριφορά μας στο άμεσο περιβάλλον μας, ίσως την διακρίνουμε!
Μια ξαφνική παρόρμηση να αλλάξει η διακόσμηση στο σπίτι, ώρες στο δρόμο για ψώνια, ώρες στο pc για να επιλέξεις καινούριο template;
Στο τέλος της ημέρας το κεφάλι γυρίζει σου, τα πόδια σου πονάνε, τα μάτια σας τσούζουν;

Όσα depon και να πάρεις κάποια στιγμή θα αναρωτηθείς μήπως πρόκειται για σπατάλη χρόνου και ενέργειας σε όχι απαραίτητα άχρηστες επιλογές αλλά σε δευτερεύουσας σημασίας.

Τόσο δύσκολη είναι τελικά η αλλαγή;
Προϋποθέτει να καταρρεύσεις σωματικά πιθανόν και ψυχολογικά;
Συμπεραίνω, πως η μεγαλύτερη διαδρομή που διανύει κάποιος είναι από το "κεφάλι στην καρδιά" και όχι το αντίθετο.
Γιατί μπορεί νοητικά να έχεις επίγνωση αλλά η καρδιά έχει τον τελικό λόγο.
Πρέπει να συμφωνήσει και να συμπράξει με τις επιταγές του νου για να επιτύχει

Στην ταινία Half Nelson δια στόματος Ryan Gosling, ο ορισμός της "Ιστορίας είναι η μελέτη των αλλαγών μέσα στον χρόνο!
Αλλαγή είναι τα αντίθετα.
Δύο πράγματα (δυνάμεις) που αλληλοσπρώχνονται!"

Η ιστορία όλων μας, έχει σε στιγμές της, καταγράψει, ως αλλαγή, την ανάγκη για προσωπική εξέλιξη στην οποία αντιτάσσεται το ξεβόλεμα, η άρνηση που προκαλεί ο φόβος του άγνωστου, η επαφή με την σκοτεινή πλευρά μας και άλλα ωραία.

Στην δική μου περίπτωση, η αντίσταση στην αλλαγή πήρε την μορφή αισθητικής παρέμβασης σε πολλά περιβάλλοντα,
με την διαδικασία του "κατεπείγοντος".

Στη δική σας περίπτωση;


Θρίλερ...

Την Παρασκευή το βράδυ, επέστρεψα αργά σπίτι μου και από συνήθεια άνοιξα την τηλεόραση. Είχε ένα θρίλερ με πρωταγωνιστές τον Σούπερμαν από τη σειρά Smoillville (η οποία, άσχετο, έμαθα ότι βρίσκεται στην 10η σεζόν της και ο νεαρός Σούπερμαν, πλέον, έχει αρχίσει να σιτεύει) και την "Shannon" από τη σειρά Lost (η οποία, άσχετο, έμαθα πως θα αναστηθεί μαζί με άλλους πρώην νεκρούς,6η και τελευταία σεζόν του Lost). Κι ενώ δεν βλέπω ποτέ θρίλερ όταν σκοτεινιάζει, άθελα μου παρατηρώ μία σκηνή του έργου, με το τοπίο στην ομίχλη και από το βάθος μια σκοτεινή φιγούρα να εμφανίζεται...
Φυσικά κλείνω την tv και κοιμάμαι...

...Για να ξυπνήσω το επόμενο πρωί και να δω ...θρίλερ πολύ πριν βραδιάσει.
Ομίχλη παντού! Ούτε θάλασσα, ούτε βουνό, ούτε ουρανός, όλα θολά!
Μετά θυμήθηκα ότι ήταν σκόνη από την Αφρική!
Σαχάρα γίναμε!

Και σαν να μην έφτανε αυτό!
Να είσαι με το κοντομάνικο, μήνα Φλεβάρη!

...και όλος ο κόσμος να μιλά, δικαίως, για το νεογέννητο που έκλεψαν, βρήκαν, επέστρεψαν!
Σικάγο γίναμε!

Είμαι καλά, γιατρέ μου;

foto

........................................................................................................

...στο μετρό

Ομόνοια
Άγνωστος Β :
-Τελικά ο Κορυδαλλός είναι καλύτερος!
Άγνωστος Α :
-Η καλύτερη απ' όλες.

Άγνωστος Β :
-Το φαγητό ήταν καλό;
Άγνωστος Α :
-Καλό ήταν (αδιάφορα).
Άγνωστος Β :
-Πόσα γεύματα είχε;
Άγνωστος Α :
-2! Ένα στις 12 και ένα στις 4 (;), αλλά των 12 δεν το προλάβαινα γιατί δούλευα!
Και τις Κυριακές είχε μόνο ένα γεύμα, στις 12!
Άγνωστος Β :
-Γιατί (με έκπληξη);
Άγνωστος Α :
-Για να ξεκουράζονται οι μάγειρες!
-Ξέρεις ποιος ήταν μάγειρας; Ο ...τάδε.
Άγνωστος Β :
- Έλα ρε! Καλά πότε μπήκε μέσα;
Άγνωστος Α :
-Λίγο μετά από εμένα......
........................................!

Σύνταγμα:
Άγνωστος Α :
-...είναι απίστευτο παιδί, σου λέω. ...και πολύ έξυπνη για την ηλικία της. Όποτε με βλέπει τρέχει να με αγκαλιάσει και να μου φέρει τις παντόφλες... Μάλλον για να μην φύγω.
Τώρα θέλουμε να της φτιάξουμε ένα δωμάτιο δικό της.
...

Άγνωστος Β :
- Άκου... Το δωμάτιο της μικρής θα στο βάψω εγώ.
Όπως το θέλει, με χρώματα, σχέδια, τεχνοτροπίες!

Άγιος Ιωάννης:
Απευθυνόμενος στη Μάγια
Άγνωστος Α :
-Συγνώμη να δω λίγο τα ζώδια!
Μαγιά:
-Είναι της προηγούμενης εβδομάδας!
Άγνωστος Α :
-Δεν πειράζει!
Βρίσκει την σωστή σελίδα και αρχίζει να διαβάζει μεγαλόφωνα τον Υδροχόο, επιδοκιμάζοντας ότι διάβαζε.
Άγνωστος Α :
-Τα πιστεύω. Νομίζω ότι αυτοί μωρέ πως τους λένε οι...
Μάγια :
-...οι αστρολόγοι
Άγνωστος Α :
-...ναι οι αστρολόγοι, ρωτάνε, ας πούμε, όσους είναι Υδροχόοι και μετά λένε πως οι Υδροχόοι είναι ονειροπόλοι!
Εγώ είμαι ονειροπόλος! Είμαι Υδροχόος!

Στάση Δάφνη
Οι δύο άγνωστοι αποβιβάζονται.
Άγνωστος Β :
-Γεια σας.
Άγνωστος Α :
-Γεια σας.
Μάγια :
-Γεια σας.

-Τι κρίμα. Λέει η κυρία που κάθεται δίπλα μου!
Δεν είναι ούτε 25 χρόνων...
Φαίνονται τόσο καλά παιδιά αλλά παρασύρονται...
Άκουσες τι είπε ο ένας;
"είμαι ονειροπόλος!"
Κρίμα!

Αγ. Δημήτριος.
Τερματικός σταθμός.

.................................................................................................

φωτό

Φιλαράκια...

Τι γίνεται όταν οι ίδιοι άνθρωποι που εμπιστευόσουν, που κατέφευγες σε αυτούς για να ότι σου συνέβαινε, δραματικό ή αστείο, γραφικό ή σοβαρό, που μοιραζόσουν σκέψεις, επιθυμίες, όνειρα...
...δεν σε καταλαβαίνουν;

Και όχι γιατί έπαψαν να καταλαβαίνουν...

Αλλά γιατί, αντιλαμβάνονται την κατάσταση από άλλη οπτική γωνία, έχουν άλλη προσέγγιση, άλλη φιλοσοφία, άλλη στάση ζωής...
την ίδια ακριβώς που είχες και εσύ χρόνια πριν και δημιουργούσε μεταξύ σας ένα αρμονικό κλίμα επικοινωνίας.

Γιατί γνωρίζεστε από παλιά, τόσο παλιά που δεν θες να το θυμάσαι!

Στο μεταξύ εσύ αλλάζεις, παραμορφώνεσαι, μεταμορφώνεσαι, διαμορφώνεσαι...

Και η ζωή των άλλων αλλάζει,
αλλά δεν αναζητούν, δεν σκαλίζουν, δεν αμφισβητούν, δεν προσποιούνται καν ότι το κάνουν...

Και όχι γιατί είναι απλοϊκοί ή φευγάτοι, απλώς
... είναι στην ίδια θέση που τις άφησες!

Δεν είναι βολεμένοι...
Είναι η θέση που τους εκφράζει...

Και από τη θέση αυτή, πλέον, κρατάς αποστάσεις, είσαι τυπική, αποφεύγεις την αντιπαράθεση...

Η επικοινωνία είναι πλέον δύσκολη, όχι ανύπαρκτη αλλά δύσκολη...
Αμήχανη με στιγμές που θυμίζουν παλιές καλές εποχές...
Και την ανάγκη να βρεθούν καινούρια σημεία επαφής...

Αλλά ξέρεις ότι ποτέ δεν θα είναι το ίδιο...


....................................................................................................

"...και το χρόνου διπλή!"


"Άντε και του χρόνου διπλή!"

Διπλή;

Καλά άκουσα;
Δηλαδή 98 κιλά;

Τι σόι ευχή είναι αυτή;
Δηλαδή σου εύχονται ευγενικά:
"Άντε και του χρόνου, χοντρή!"

Και όλη αυτή η προσπάθεια, οι τέσσερεις φορές την εβδομάδα στο gym, η διατροφή, τα ανάλατα φαγητά δεν χαίρουν καμίας εκτίμησης;

Και αν του χρόνου εμφανιστώ,
κατ΄ευχήν,
98 κιλά, θα μου ευχηθούν "και του χρόνου υπέρδιπλη";

Γεγονός είναι πως η ευχή απαιτεί, του χρόνου να εμφανιστώ, με κάτι επιπλέον.
Μόνη μου δεν αρκώ! Είμαι ελλιπής! Χρειάζεται να συνοδεύομαι, απαραιτήτως, από όγκο το λιγότερο ίσο με το δικό μου, για να έχει απόδοση η ευχή!

Όπως, όμως, όλοι ξέρουμε η ευχή έχει μεταφορική σημασία και δεν αναφέρεται σε έξτρα ποσότητα λίπους αλλά σε έξτρα άτομο (κατά προτίμηση του άλλου φύλου), μέρος των υποχρεώσεων του οποίου, είναι να σε συνοδεύει, σε όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις και όχι μόνο, για να λάβεις την επόμενη ευχή που έχει πάντα σχέση με τον συνοδό σου!

"...πότε με το καλό;"

Ώστε να επιδοθείς σε καινούριο αγώνα δρόμου και μέχρι την επόμενη εορταστική σεζόν να έχεις εξασφαλίσει διαμαντένιο δαχτυλίδι και βέρα στο αριστερό (με σκοπό να μεταφερθεί λίαν συντόμως στο δεξί!) για να λάβεις
την επόμενη εντολή,
διατυπωμένη
ως ευχή!


Συμπέρασμα : όλο το χρόνο οφείλουμε να προσπαθούμε, να υλοποιήσουμε τις "καλοπροαίρετες" ευχές, των "καλοπροαίρετων" γνωστών, φίλων και συγγενών!

Αν όμως, μεταφράσεις, μικρή κι αθώα, όπως είσαι, κυριολεκτικά την ευχή
"...και του χρόνου διπλή!"
και του χρόνου εμφανιστείς διπλάσια σε όγκο, όχι μόνο δεν θα σου ευχηθούν αλλά θα σου την πουν:


"Αν δεν μείνεις μισή δεν θα καταλήξεις ποτέ διπλή!"

...........................................................................................

ΝΟ ΡΑRKIN

Μέχρι στιγμής έχω αναφερθεί στους πολύτεκνους γείτονες και την "τι μου κάνεις μάνα μου!" νοικάρισσα του ισογείου.
Σήμερα θα αναφερθώ και στην σχέση των αυτοχθόνων κατοίκων των Ν.Π. με το πάρκιν, όχι το ιδιωτικό αλλά το δημόσιο, το πάρκιν κατά μήκους του πεζοδρομίου!

Όταν λοιπόν μετακόμισα, είχα μεταξύ άλλων να μεταφέρω κούτες με τα υπάρχοντα μου και όχι μόνο!

Εκείνο το μεσημέρι, όλες οι θέσεις, στο δρόμο, ήταν πιασμένες. Και εγώ έπρεπε να μεταφέρω τρεις τεράστιες βαλίτσες με την ενδυμασία μου. Κάποια στιγμή, πολύ κοντά στο σπίτι μου, παρατηρώ ένα "ζεμπίλι" (το καλάθι που χρησιμοποιούν στις οικοδομές), "παρκαρισμένο" εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται αυτοκίνητο, μηχανάκι ή τίποτα.
Να σημειωθεί ότι καμία οικοδομική δραστηριότητα δεν γινόταν.
Συνήθως, βάζουν καρέκλες, άδειους τενεκέδες του λαδιού, αυτοσχέδια τσιμεντένια αντικείμενα, μηχανάκια σε θέσεις που θα πάρκαρε και Ηammer!, φαντασία να έχεις!

Σκέφτομαι, λοιπόν, πως το "ζεμπίλι" δεν θα το πάρει "προσωπικά" αν το μετέφερα στο πεζοδρόμιο προσωρινά!
Το πήρε, όμως, προσωπικά, η γειτόνισσα που έχει οικειοποιηθεί το χώρο στάθμευσης, η οποία κατέφθασε, ενώ μετέφερα την δεύτερη, τεραστίων διαστάσεων βαλίτσα.

Αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα βάρη που μεταφέρω, απαιτεί αυστηρά να μετακινήσω το αυτοκίνητο. Μετά από τον καθιερωμένο διαπληκτισμό, μου πετάει το κορυφαίο:
"-Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να πάρεις το αυτοκίνητο"!
Ποιοι άραγε; Αναρωτιέμαι!

Φυσικά πεισμώνω και αποφασίζω να πάω σε αστυνομία, στο δικηγόρο μου, να βγάλω φιρμάνι στη γειτονιά ότι με απείλησε, ότι είναι επικίνδυνη, ότι πρόκειται για serial killer και άλλα τέτοια άρρωστα!

Τελικά επικράτησε η εικόνα του αυτοκινήτου μου με σχισμένα λάστιχα, γρατζουνισμένο, χτυπημένο, βαμμένο με spray στην καλύτερη περίπτωση, με λαδομπογιά στην χειρότερη και ηττημένη το μετακινώ σε ασφαλή θέση!

Ένα χρόνο αργότερα, σεε άλλη γειτονιά και συγκεκριμένα, έξω από το σχολείο που εργάζομαι, ζω πάλι το ίδιο σκηνικό.

Γριά: (να σημειωθεί μου την είχε στημένη)

-Καλά, δεν ξέρεις ότι δεν αφήνουν το αυτοκίνητο έξω από την πόρτα του άλλου;

Μaya: (να σημειωθεί ότι τα πεζοδρόμια σε αυτό το δρόμο, είναι το λιγότερο τρία μέτρα)

-Όχι!

Γριά:

-Δεν ξέρεις ότι έχουμε μαστόρους στο σπίτι;

Μaya: (να σημειωθεί ότι κανένα είδος εργασίας δεν γινόταν στο σπίτι!)

-Όχι!

Μπαμπόγρια :

- Καλά δεν ξέρεις ότι δεν αφήνουν το αυτοκίνητο παρκαρισμένο 24 ώρες έξω από πόρτα σπιτιού;

Μaya:

-Τι λέτε; Το πρωί πάρκαρα!

Παλιόγρια: (να σημειωθεί ότι υπάρχει ένα αυτοκίνητο ακριβώς ίδιο με το δικό μου, το οποίο πιθανόν έφυγε το πρωί και πάρκαρα εγώ στη θέση του)

-Ποιο πρωί; Από εχθές το έχεις!

Μaya (εκνευρισμένη):

-Και αύριο εδώ θα το βρείτε!

Παλιόγρια:

-Ναι, αλλά μπορεί να στο γδάρουν οι μάστοροι!

Μaya (θυμωμένη) :

-Θα φωνάξω την αστυνομία!

Παλιόγρια :

-Φώναξε όποιον θες!

Συμπέρασμα: Και ύστερα σου λένε, φταίει ο φονιάς!

..................................................................................

Τριήμερο!

Είναι Παρασκευή μεσημέρι. Ξαπλωμένη στη πολυθρόνα της αισθητικού έχω απολαύσει μασάζ σε πρόσωπο, λαιμό και ώμους και συνεχίζω με την μάσκα προσώπου!
Έχω χαλαρώσει τελείως μετά από μία απίστευτα κουραστική εβδομάδα και ... ο ενοχλητικός ήχος του κινητού με επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Ήταν μήνυμα από μία φίλη στην Σύρο, η οποία με καλούσε στο νησί για το ΣΚ.
Με ενημέρωνε πως ο καιρός ήταν εκπληκτικός και άλλοι φίλοι είχαν έρθει στο νησί.

"Δεν προλαβαίνω το απογευματινό πλοίο της Παρασκευής" σκέφτομαι και
ενώ ετοιμαζόμουν να απαντήσω αρνητικά τελειώνει η μπαταρία και κλείνει το κινητό μου.

Ευτυχώς!


Γιατί μου έδωσε τον χρόνο να σκεφτώ γιατί απέρριπτα, μία τόσο καλή πρόταση, τόσο γρήγορα.
Γιατί ήμουν πολύ κουρασμένη, γιατί το πλοίο έφευγε στις 7.30 το πρωί και διαρκούσε 4,5 ώρες, γιατί δεν έχω χρήματα, γιατί ποιος φτιάχνει βαλίτσα τώρα...
Τόσες δικαιολογίες για να αποφύγω ένα χαλαρό ΣΚ με φίλους που κάθε φορά που συναντώ περνώ πολύ καλά!
Πόσο εύκολα,τελικά, μπαίνουμε στο τρυπάκι της καθημερινότητας, σε άχαρες και τυπικές συνήθως υποχρεώσεις, που μας εξαντλούν σωματικά και ψυχικά, ξοδεύουν τα αποθέματα ενέργειας μας, στο βαθμό που αναγνωρίζουμε την χαρά και την διασκέδαση ως θέματα που αφορούν άλλους και όχι εμάς.
Και όταν έρχεται η ώρα να απολαύσουμε προσωπικό χρόνο, αν αυτός δεν είναι προγραμματισμένος, γινόμαστε επιφυλακτικοί και προτιμούμε να αναβάλουμε την χαρά μας και να επιβάλλουμε ψυχαναγκαστικά τις συνήθειες, που έχουμε ορίσει ως απαραίτητες για να μην ξεφεύγουμε από το πρόγραμμα μας.
Απέρριπτα την πρόταση γιατί ήμουν ήδη κουρασμένη και δεν ήθελα να ρισκάρω να κουραστώ τόσο, ώστε να μην είμαι σε θέση να συνεχίσω το βαρύ πρόγραμμα που η ίδια είχα επιβάλλει, πρόγραμμα που δεν εξαιρούσε ούτε το ΣαββατοΚύριακο!

Τελικά με βαριά καρδιά και αρκετές εκλογικεύσεις, έφτιαξα την βαλίτσα μου, επικοινώνησα με τις φίλες μου και τους ανακοίνωσα πως
αν κατάφερνα να ξυπνήσω στις 5 το πρωί, για να είμαι στις στις 7.30 στο πλοίο, τότε θα πήγαινα.

Στις 1.30, εγώ δεν είχα κοιμηθεί, ακόμα.
Όχι δεν θα πήγαινα!
Η απόφαση ήταν οριστική! Αναιρώ την αφύπνιση και κοιμάμαι σαν πουλάκι!

Δεν ξέρω αν κατά την διάρκεια των επόμενων 4 ωρών, επικράτησαν υποσυνείδητες διεργασίες ή η ανάγκη μου να ξεφύγω από μια υπερτιμημένη καθημερινότητα , πάντως...
στις 5.30 τα ξημερώματα "ξυπνάω" μόνη μου, αφού είχα ακυρώσει την αφύπνιση, εντελώς ξεκούραστη και έτοιμη να ταξιδέψω!

Στις 12.30 έπινα καφέ με την παρέα μου στην Σύρο!
Περιττό να πω ότι πέρασα υπέροχα, δεν ξεκουράστηκα καθόλου αλλά επέστρεψα ανανεωμένη και με με πολύ καλή ενέργεια!

Υ.Σ. Πήρα και μία ημέρα άδεια και επέστρεψα την Δευτέρα το βράδυ.