Κι ενώ οι συνήθεις ύποπτοι γείτονες έχουν λίγο ηρεμήσει δηλ δεν χτυπάνε με ότι οικοδομικό εργαλείο υπάρχει προκειμένου να χτίσουν το καινούριο τους σπίτι αλλά έχουν, ΜΟΝΟ, ξαμολήσει στους δρόμους τα 6; παιδιά τους, ήρθε η ώρα του παππού γείτονα να μεγαλουργήσει και να επιδείξει τις ικανότητες του στην ...σιδηρουργία.

Και φυσικά φαίνεται ο καλός γείτονας που δεν θέλει να ενοχλεί και ενδιαφέρεται να έχει καλές σχέσεις με τους γείτονες.

Διάλεξε για τις εργασίες τις ημέρες που έχουν φύγει όλοι από την γειτονιά και όταν λέω όλοι δεν υπερβάλλω. Δεν είχε υπολογίσει όμως εμένα.

\
Πιο συγκεκριμένα της Παναγίας 15 Αυγούστου ακούω ένα δυνατό, συνεχόμενο και φοβερά ενοχλητικό θόρυβο που διέφερε αισθητά από τον μισητό ήχο του κομπρεσέρ και του σφυριού που κοπανάει τούβλα και μπετόν.

Βγαίνω στην βεράντα και βλέπω τον παππού γείτονα ανεβασμένο σε μία παμπάλαια ξύλινη σκάλα την οποία είχε στηρίξει στο μπαλκόνι του πρώτου ορόφου της πολυκατοικίας του, να πριονίζει την γωνία του κάγκελου της βεράντας. Συμπεραίνω αυτόματα, ότι ο παππούς γείτονας είναι ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος και επειδή απουσίαζαν οι ενοικιαστές του ανάλαβε να επιδιορθώσει το χαλασμένο κάγκελο. Η επιδιόρθωση διήρκεσε 2 πρωινά, του Σαββάτου (15γουστος) και την επομένη Κυριακή. Τα ηχητικά εφέ ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.

Είμαι δε, σίγουρη πως στην γειτονιά, περιμένουν να επιστρέψω για να μου απονείμουν επισήμως τον τίτλο της παράξενης και γκρινιάρας.

Ο παππούς γείτονας αφού έκοψε μία ολόκληρη γωνία από το κάγκελο την επιδιόρθωσε και ανεβαίνοντας στην σκάλα αντίκα την ξανακόλησε. Πρέπει να ομολογήσω πάντως πως το αποτέλεσμα των εργασιών του είναι άψογο.

Συμπέρασμα: Πρέπει να ξεχρεώνω κάρμα από προηγούμενες ζωές... Δεν εξηγείται διαφορετικά!

Προς το παρόν δεν έχω γείτονες!

Αδεια η πόλη ;

Εχθές το βράδυ ήμουν σίγουρη ότι έπαιζα σε ταινία επιστημονικής φαντασίας και συγκεκριμένα σε μια από εκείνες τις παραγωγές όπου ένας ιός έχει εξολοθρεύσει όλους τους κατοίκους αλλά τα κτίρια είναι ανέπαφα, πτώματα δεν υπάρχουν και κυκλοφορούν μόνο οι πρωταγωνιστές. Μόνο ο Γουίλ Σμιθ έλειπε από το σκηνικό. Εχθές το βράδυ οι πρωταγωνιστές ήμασταν εμείς και ο "θανατηφόρος" ιός που έκανε ακατοίκητη την πόλη, μας υποχρέωσε να πάμε να βρούμε και άλλους επιζήσαντες. Τελικά μετά από περιπλάνηση τους εντοπίσαμε κάπου στο Γκάζι.
Στριμωγμένα, μάχη για ένα σκαμπό, να φυσά το αεράκι τον καπνό πάνω σου, αδιάφορη μουσική... και όμως ήταν μια χαρά!

Είναι πλέον γεγονός! Κάτι δεν πάει καλά με εμένα!

Το προηγούμενο βράδυ ήταν επίσης παράδοξο. Αφού στολίστηκα και έγινα υπερπαραγωγή συνάντησα μία επίσης στολισμένη φίλη και ξεκινήσαμε για ...Κολωνάκι. Στην Σκουφά κυκλοφορούσε μόνο το VW μου και οδηγούσα τόσο αργά ώστε να κοιτάμε και τις βιτρίνες. Μόνο τα φανάρια σταματούσαν την πορεία μας. Για περαστικούς δεν το συζητάμε, τα έντομα ήταν σαφώς περισσότερα. Με την εμφάνιση υπερπαραγωγή καθίσαμε στο μοναδικό μπαρ του Κολωνακίου για ξεμήνηδες στην Αθήνα.

Τρίτο βράδυ δεν θα υπάρξει στην Αθήνα. Στο εξής θα δίνω το παρόν από τας εξοχάς.

Κάθε καλοκαίρι, ένα κλασσικό θέμα συζήτησης είναι αν ο κόσμος έφυγε για διακοπές, πόσο άδεια είναι η πόλη! Η αλήθεια είναι ότι οι απόψεις ποικίλουν ανάλογα με την ώρα που ξυπνάει κάποιος, τις ώρες που κυκλοφορεί, το μεταφορικό μέσο που χρησιμοποιεί, τον προορισμό του κλπ .
Γεγονός πάντως είναι ότι κάθε μέρα ο κόσμος μειώνεται αισθητά.

Εφέτος επέμενα πως αν και έχει φύγει πολύς κόσμος, η αίσθηση μου, είναι ότι η πόλη δεν άδειασε και πως αρκετά πράγματα δεν άλλαξαν προς το καλύτερο αλλά έδειχναν και κάπως παράξενα.
Αν και στα στενά της γειτονιάς μου επικρατεί μία παράξενη, απολαυστική ησυχία (την οποία διακόπτουν οι γνωστοί - άγνωστοι: γείτονες), όταν βρεθείς σε κεντρικό δρόμο νομίζεις ότι όσοι απέμειναν βγήκαν στους δρόμους με τα αυτοκίνητα τους.
Όταν πας στο super market περιμένεις τον ίδιο χρόνο όσο και πριν γιατί τα ταμεία είναι λιγότερα.
Αν χρησιμοποιείς το μετρό είσαι το ίδιο στριμωγμένος γιατί τα δρομολόγια δεν είναι τόσο συχνά.
Αν πας για καφέ μετά τις 8 καλύτερα να έχεις κλείσει τραπέζι γιατί νεολαία και αλλοδαποί δεν έφυγαν λόγω έλλειψης χρημάτων.
Αν θέλεις να νοικιάσεις dvd, πρέπει να γυρίσεις όλα τα video club που έχεις εγγραφή γιατί οι τελευταίες ταινίες είναι νοικιασμένες και κάθε φορά σκέφτεσαι πως πήγαν διακοπές και ξέχασαν να τις επιστρέψουν.
Αν πας για ψώνια σε καταστήματα με είδη σπιτιού νομίζεις ότι στην πόλη κατοικούν αποκλειστικά όσοι παντρεύονται και οι καλεσμένοι τους.
Αν πας σε μαγαζιά με ρούχα νομίζεις ότι την πόλη κατοικούν τσάντες με ψώνια και όχι άνθρωποι.
Αν πας στο φαρμακείο νομίζεις ότι πρόκειται για εφημερεύον εφόσον τα περισσότερα έχουν κλείσει λόγω διακοπών και όσα λειτουργούν, υπερλειτουργούν.
Αν παραγγείλεις delivery σε ενημερώνουν ότι η καθυστέρηση θα είναι το λιγότερο 50 λεπτά και προτείνουν να πας ...ο ίδιος να παραλάβεις την παραγγελία!

Συμπέρασμα: μήπως να φεύγω και εγώ ;

ΝΑΞΟΣ

Μύκονος

Είχα δέκα χρόνια να πάω στην Μύκονο και δεν είχα πρόθεση να το κάνω σύντομα. Η παρέα μου όμως επέμενε. Δεν μου έβαλαν, βέβαια και το μαχαίρι στο λαιμό!
-Πάμε Μύκονο;
--Ξεχάστε το!
-Μα γιατί;
--Πολυκοσμία!
-Μα είναι αρχές Ιουλίου!
--Είναι πανάκριβα!
-Αν βρούμε κάτι οικονομικό; Θα τα αναλάβουμε όλα εμείς....
--Χμμ! (ξέρουν τα κουμπιά μου!).
Τελικά συμφωνήσαμε για τρεις ημέρες!

Όπως υπέθετα, η Μύκονος είναι παντού χτισμένη! Και ποιο νησί δεν είναι; Η διαφορά με τα υπόλοιπα νησιά (που εγώ έχω επισκεφτεί και κυρίως την Σαντορίνη) είναι πως όλα, μα όλα τα οικήματα, είναι κτισμένα σύμφωνα με την κυκλαδίτικη παραδοσιακή αρχιτεκτονική.

Αν και πέρασα εξίσου καλά και στους υπόλοιπους προορισμούς, η Μύκονος έχει μια ξεχωριστή επίδραση στους επισκέπτες της. Ακόμα και όταν επιστρέφεις από τις διακοπές, αναφέρεσαι κυρίως στις ημέρες που ήσουν εκεί.

Πράγμα, μάλλον, φυσικό αν σκεφτείς, πως με το που πατήσαμε το πόδι μας στο λιμάνι, γνωρίσαμε δύο άντρες. Την Τζέλα και την Πάολα. Η Τζέλα φορούσε περούκα, αξίας 3.000 ευρώ, από φυσικό μαλλί, κατευθείαν από την Ινδία. Φυσικά, δεν έκανε μπάνιο στη θάλασσα, για να μην τη βρέξει. Με τις δύο συμπαθέστατες τραβεστί μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο και αποδείχτηκαν καλή παρέα.

Είχε πράγματι αρκετό κόσμο, τον οποίο, όμως συναντούσες κυρίως το βράδυ. Συγκεκριμένα η Μύκονος θύμιζε μάθημα διαπολιτισμικής αγωγής.
Βραζιλιάνοι που χόρευαν τέλεια, Αυστραλοί που έκαναν το "καθιερωμένο μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό" πριν πάνε στο κολλέγιο και οι οποίοι "υιοθέτησαν" μία κοπέλα από την Βενεζουέλα που αποφάσισε να κάνει το γύρο της Ευρώπης, χωρίς να γνωρίζει καμία άλλη γλώσσα εκτός από την μητρική της, Ισραηλινές που χόρευαν καλύτερα και από την Σακίρα , Γερμανοί που έκαναν χωριστά διακοπές με τις συζύγους τους (υποθέστε ότι θέλετε), Αμερικάνοι, Ιταλοί (στην πλειοψηφία τους κοντοί! Οι ψιλοί είχαν πάει σε άλλο νησί, να υποθέσω;). Όλοι οι λαοί του κόσμου. Και Έλληνες φυσικά!

Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία ήταν...
Γκέι, γκέι, γκέι,γκέι ... Στρέιτ!
Γκέι, γκέι, γκέι,γκέι ... Στρέιτ;
Γκέι, γκέι, γκέι,γκέι... Στρέιτ; (please!)
Το Pierro's σε μεγάλες δόξες!

Αποφύγαμε επιμελώς τις κοσμοπολίτικες παραλίες και κάναμε μπάνιο σε Ελιά, Αγράρι και Καλό Λιβάδι. Φυσικά ο κώλος μας, δεν καταδεχόταν να ξαπλώσει σε στρώμα που δεν είχε πάχος τουλάχιστον 4 δάχτυλα. Η οργάνωση στις παραλίες κορυφαία! Στο Καλό Λιβάδι εφόσον ήθελες να παραγγείλεις, καλούσες, πατώντας ένα κουμπί που βρισκόταν στην κολόνα της ομπρέλας. Το νερό για να παραμείνει κρύο, στο σερβίριζαν σε σαμπανιέρα με παγάκια, τα οποία, φυσικά τα ανανέωναν συχνά.

Τελικά δεν ήταν και τόσο ακριβή. Να οφείλεται στην εποχή, να οφείλεται στις επιλογές μας;

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Αλόη

Όταν συμβαίνει μια φορά λες έτυχε!
Όταν συμβαίνει δεύτερη ανησυχείς!
Την τρίτη, καίγεσαι κυριολεκτικά ;

Σηκώθηκα πρωί πρωί (με ξυπνητήρι όχι από τους γείτονες) για να πάω το αυτοκίνητο για service. Και όπως κάθε πρωί έφτιαξα ελληνικό καφέ και κατόπιν ταχτοποίησα το γκαζάκι στην θέση του (τι νοικοκυρά!). Αυτή τη φορά όμως αγνόησα τελείως το μπρίκι με τον ζεματιστό καφέ που σερβιρίστηκε στα δάχτυλα του ποδιού μου.

Πήγα τρέχοντας στο μπάνιο να ρίξω κρύο νερό, (έτσι με είχε διδάξει η αδελφή μου, έχουμε παράδοση στην οικογένεια να καιγόμαστε)! Ήξερα από εμπειρία ότι όταν θα απομάκρυνα το πόδι μου από το νερό, ο πόνος θα ήταν ανυπόφορος! Αλλά πόση ώρα να έχεις το ένα πόδι μέσα στην μπανιέρα;

Και επειδή την τελευταία φορά που κάηκα (αντί να σουρώσω τα μακαρόνια στο νεροχύτη, προτίμησα το πάτωμα ρίχνοντας το καυτό νερό μαζί με τα μακαρόνια στο πόδι και το χέρι μου), η Ινδιάννα και η μητέρα της εκτελώντας χρέη νοσηλευτή, με θεράπευσαν τελείως με αλόη. Ένα φύλλο αλόης από την γλάστρα της βεράντας κομμένο στη μέση, είναι αρκετό για να θεραπεύσει τα εγκαύματα ακόμα και αν έχει περάσει αρκετός χρόνος από την στιγμή που έγιναν. Βασικά όλη την δουλειά την κάνει η παχύρευστη ουσία που βρίσκεται στο εσωτερικό του φύλου. Ένα τέτοιο φυτό βρισκόταν και στην δική μου βεράντα αν και αγνοούσα τις ιδιότητες του.

Γνωρίζοντας την δεύτερη επιλογή μου, έβγαλα το πόδι από την μπανιέρα και έτρεξα στην βεράντα να κόβω μετά μανίας ένα φύλλο αλόης. Τότε ανακάλυψα ότι υπάρχουν ποικιλίες του φυτού. Η δική μου αλόη δεν είχε ακριβώς την ίδια παχύρευστη ουσία στο εσωτερικό της, αλλά την δουλειά της την έκανε. Έκοψα όπως είχα διδαχτεί, το φύλο στη μέση, το τοποθέτησα στα ερεθισμένα σημεία και τα τύλιξα με επίδεσμο.

Στο τέλος της ημέρας κατέληξα με δύο μικροσκοπικές φουσκάλες και ελαφρύ κοκκίνισμα. Μικρό το κακό για το μέγεθος του εγκαύματος.

Συμπέρασμα: αγοράστε μια γλάστρα με αλόη και φροντίστε την!
Αχρείαστη να είναι! Ποτέ δεν ξέρετε ποιος θα την χρειαστεί!

Γείτονες

Πως να γίνεις υστερικός!
Όχι ότι δεν υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι αλλά εγώ έχω σίγουρη εγγύηση.
Να γίνεις γείτονας μου!
Πριν από δύο χρόνια μετακόμισα σε καινούριο σπίτι. Ήμουν πολύ χαρούμενη γιατί αυτό το σπίτι ήταν και είναι κελεπούρι. Έχει όλο το πακέτο που έψαχνα συν πολλά έξτρα και το ενοίκιο δεν είναι ακριβό.
Εκεί τελειώνει η καλή μου τύχη και αρχίζει η κακή! Γιατί κάθε παράδεισος, έχει και το φίδι του και το δικό μου φίδι, είναι οι γείτονες!
Η περιοχή που κατοικώ είναι ιδιαίτερα ήσυχη, εκτός από την ...γειτονιά μου και συγκεκριμένα το κέντρο φασαρίας, είναι οι ένοικοι- ιδιοκτήτες της διπλανής κατοικίας (μεσοτοιχία).
Οι αγαπητοί, λοιπόν, γείτονες δεν έχουν ένα, δεν έχουν δύο αλλά έχουν έξι παιδιά, ηλικίας από 2 έως 13 ετών, κατά προσέγγιση. Σύμφωνα με τις συνήθειες τους, ο καλύτερος τρόπος διαπαιδαγώγησης είναι να περιορίζουν στο ελάχιστο το χρόνο παραμονής των παιδιών τους στο σπίτι. Φωνές, τσιρίδες, κλάματα, ουρλιαχτά, απειλές είναι μέρος της καθημερινότητας. Δηλαδή το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ και το προχωρημένο βράδυ. Φυσικά το σημείο γίνεται πόλος έλξης και των υπόλοιπων παιδιών της γειτονιάς.
"Δεν βαριέσαι είναι καλοκαίρι" σκέφτηκα στην αρχή. " Το χειμώνα θα ηρεμήσουν".
Αυτά όμως αποδείχθηκαν παιδιά παντός καιρού. Δεν πτοούνται ούτε από ζέστη, ούτε από κρύο, αέρα, υγρασία. Μόνο σε περίπτωση βροχής δεν τα ακούς. Και όπως ήδη ξέρουμε διάγουμε περιόδους ...ανομβρίας.
Οι ώρες κοινής ησυχίας είναι άγνωστες λέξεις σε αυτή την οικογένεια. Από το μεσημέρι η γειτονιά μετατρέπεται σε παιδική χαρά. Έχω παρατηρήσει ότι αυτό ξεκινά, πριν αρχίσει η Τατιάνα. Ξεφορτώνονται τα παιδιά γιατί "Αξίζει να δουν" τηλεόραση!
Και σαν να μην έφταναν αυτά, δύο χειμώνες τώρα, από την στιγμή που αρχίζουν τα σχολεία, ξεκινούν αυτόματα και αθλητικές δραστηριότητες μεταξύ 7.30 και 8.30. Βλέπετε έξι παιδιά δεν ετοιμάζονται ταυτόχρονα. Όσα είναι ήδη έτοιμα επιδίδονται σε αγώνες μπάσκετ ...κάτω από το παράθυρο μου, μέχρι να ετοιμαστούν και τα υπόλοιπα. Οι καιρικές συνθήκες, σπάνια, αλλάζουν τις συνήθειες τους.
Και εκεί που σκέφτεσαι "τι χειρότερο μπορεί να μου τύχει", το σύμπαν σε ακούει και ανταποκρίνεται.
Οι καλοί γείτονες επειδή αυξάνονται με τρομακτικό ρυθμό αποφάσισαν να επεκτείνουν το σπίτι τους. Που σημαίνει οικοδομή. Που σημαίνει σφυριά, κομπρεσέρ, τρυπάνια, γκρεμίσματα... και άλλα ανήσυχες δραστηριότητες.
Αυτή τη φορά τήρησαν τις ώρες κοινής ησυχίας.
Γιατί γκρινιάζω;
Ξεκινούν στις 7.30 και σταματούν στις 15.00.
Από τις 17.00 το απόγευμα συνεχίζουν ακάθεκτοι μέχρι το βράδυ.
15.00 - 17.00 αναλαμβάνουν τα παιδιά. Μην πάθουμε και σύνδρομο στέρησης.

Αγόρασα ήδη το δεύτερο ζευγάρι ωτασπίδες. Μέγεθος medium (ναι, υπάρχουν και μεγέθη στις ωτασπίδες). Για την φασαρία των παιδιών χρησιμοποιούσα το small. Για την οικοδομή χρειαζόμουν κάτι ενισχυμένο. Μουσική ακούω στη διαπασών. Κάνω σκέψεις μετακόμισης. Αναφωνώ συχνά : "...ύστερα σου λέει ότι φταίει ο φονιάς". Τρέφω τα πιο ευγενικά αισθήματα για τον Ηρώδη!
Είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, παθαίνω τακτικά υστερία , το μάτι αρχίζει να γυαλίζει. Ούτε ο Τζακ Νίκολσον στη Λάμψη.
Το επόμενο post, αν το επιτρέψουν οι γιατροί, θα είναι, μάλλον, από το Ψυχιατρείο.